Bu Sefer “Harbi Mola” Vakti :(

// Mayıs 2nd, 2009 // Blogum Hakkında, Önemli Günler

Daha önceleri,gerçi bayağı oldu Mola Vakti falan diye bir yazı karalamıştım,bknz.İşte orada bir molaya gireceğimi yazmıştım,aslında galiba o yazıyı yazdıktan sonra eskisinden daha yoğun bir şekilde yazı karalamaya başladım Ama bu sefer harbi mola vakti.Yani bunun sebebi,bir öğrenci olarak tek sebep bulundurabilir içinde;o da notlarımın düşük olması ve yazılıların arka arkaya birikmiş olması.Şimdiye kadarki en kötü notlarımı bu dönem aldım.Bundan sonraki notlarım kötü olsa bile en azından çalışmış ve babamın,annemin gözüne girmiş olacağım.Çünkü ben şimdi çalışmasam ve hala sürekli bilgisayar başına oturmaya devam etsem bu yaptıklarımın hepsi yazın annem ve babam tarafından bana karşı bir koz olarak kullanılacak.Artık ben de alışıverdim buna açıkçası.Her sene,her yaz,her karne dönemi bir döngü içerisinde boğulup gidiyorum.İstenilen çok da bir şey değil aslında,sadece derslerimi çalışmam ve notlarımı yüksek tutmam.Ancak bizim lisedeki derslerin ve yazılıların zor olduğunu,hocaların gerçekten de uzaydan soru getirdiklerini bir türlü aileme anlatmaya bu beynim yeterli olamadı.Dilim kurudu;ancak yine başaramadım.Kimi zaman dudaklarımı ısırarak kanattım belki de ama kendimi ne kadar yırtsam da ailemin “karnesindeki notların hepsinin 5 olduğu çocuklar insan değil mi?” teorisini bir türlü çürütemedim.Bu işin sonu nereye varacak vallahi ben de anlamış değilim.Ancak tek bildiğim şey şu ki;ben iyi bir üniversiteyi elime alıncaya kadar annemin dırdırları,babamın darbe girişimleri,ablamın aleyhime konuşmaları,derslerden sıkılmam ve bıkmam ve iğrenmem son bulmayacak.Offf

Bu bayağı umutsuz bir mektup oldu sizlere karşı.Ama planlarıma göre 1 ay kadar sonra yine burada olacağım ve yazmaya daha sık ve kaliteli bir şekilde devam edeceğim,buna her şeyimle kefilim.Hem o vakit bloglamayı da özlemiş olurum.Belki de karşınıza yeni bir yazı dizini ile çıkabilirim,belki de çıkamam Ama tek gerçek daha etkili ve baskın bir tarzda burada olacağım.

Son 1 aydaki belki de son satırımı şu an düşünüyor ve anında klavyeme tıklattırıyorum.Kulağımda Duman’ın coşkulu şarkısı “Dibine Kadar” olunca yazı hızım ve düşünme yeteneğim 1,5 katına çıkmış durumda tabii

Yahu klavyeye asıldım,bırakmak istemiyorum vallahi.Lan ağlıyayım mı ne yapayım,duygusallığım çöktü yine.Zaten yarın aşırı duygusal ve atraksiyonlu bir gün olacak.Bir teklifin cevabını yarın alacağım ve pek umutluyum.

Bomba gibi dönme sözünü vererek kanatlanıyorum faruksal blog’dan